The subject device is a xDSL CPE/router that CyTA usually installs in Cyprus nowadays. I wanted to play about with it a little over the weekend. I had telnet access open by default using my local gateway inside the network as the destination address. The username and password is "cytadsl" and "cytaspeed" respectively.
SNMP appealed to me. To enable this use:
snmp community modify securityname=ROCommunity communityname=$password
service system modify name=SNMP_AGENT state=enabled
saveall
Then you should be able to walk the device. I haven't found the MIBs anywhere yet to start tidying the monitoring I'm doing but I should stumble across them any day now.
Sunday, 16 August 2009
Saturday, 8 August 2009
A bunch of stuff
I haven't been here in a while. I've had stuff to do. Stuff happened that simply put my CCNP on a slight delay but that is starting to change. I'm getting ready to go back to London and finish my last year of university (my B.Sc.) and then it simply seems as though more years in academia will follow (one way or another).
I'm also looking into paravirtualization, distributed systems, the SETI@HOME (BIONIC) project and Wuala (distributed file storage). All this will somehow tie into my final year project however I don't see how at this point. As Steve Jobbs said, "connecting the dots backward" is an easy task, while as connecting in them into the future from your present standpoint isn't the easiest of tasks. Never the less confidence remains somewhat substantial and regulated at this stage.
I think the worst thing I could ever study for is STP in the BCMSN exam. I don't like it and I don't have a particular reason. It's just one of those things that simply don't look bright green to me.
I also saved another Vista user (which had no idea Linux even existed) and migrated them to Ubuntu. I feel so proud that another is currently using Ubuntu.
That's all from sunny Cyprus, back to Middlesex University in 40 days time. London here I come...
I'm also looking into paravirtualization, distributed systems, the SETI@HOME (BIONIC) project and Wuala (distributed file storage). All this will somehow tie into my final year project however I don't see how at this point. As Steve Jobbs said, "connecting the dots backward" is an easy task, while as connecting in them into the future from your present standpoint isn't the easiest of tasks. Never the less confidence remains somewhat substantial and regulated at this stage.
I think the worst thing I could ever study for is STP in the BCMSN exam. I don't like it and I don't have a particular reason. It's just one of those things that simply don't look bright green to me.
I also saved another Vista user (which had no idea Linux even existed) and migrated them to Ubuntu. I feel so proud that another is currently using Ubuntu.
That's all from sunny Cyprus, back to Middlesex University in 40 days time. London here I come...
Friday, 24 July 2009
"Η μοναξιά είναι από χώμα" (2)
"Η μοναξιά είναι από χώμα" και είναι ανθρώπινη . Χώμα λένε είναι και ο Άνθρωπος . Μόνοι μας ερχόμαστε σε αυτή την ζωή και μόνοι μας φεύγουμε ... Το σκέφτηκες καμιά φορά αυτό ; Η ζωή είναι απλά μια συλλογή εμπειρειών .Μια συλλογή γνωριμιών . Τα συναισθήματα μας , την κάνουν απλώς , πότε εύκολη , πότε δύσκολη .Χειρότερη μοναξιά είναι αυτή που νοιώθεις ανάμεσα σε Ανθρώπους , κι ας μην είσαι μόνος . Ο πόνος που προκαλεί η μοναξιά είναι αρρώστεια . Δεν μας ενοχλεί όμως όταν γεννιόμαστε ή όταν πεθάνουμε . Γιατί άραγε ;...
Δ.Σούγλης
Δ.Σούγλης
Wednesday, 15 July 2009
Για τους σκλάβους (εσείς ξέρετε πιοί είστε)
Και μια γυναίκα που κρατούσε ένα μωρό στην
αγκαλιά της, είπε,
Μίλησέ μας για τα Παιδιά.
Και αυτός είπε:
Δεν είναι δικά σας τα παιδιά.
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τον εαυτό της.
Έρχονται μέσα από σας, αλλά όχι από σας
Και παρόλο που είναι μαζί σας, δε σας ανήκουν.
Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας
Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, αλλά όχι την ψυχή τους
Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο που σεις δεν μπορείτε να επισκεφθείτε, ούτε και στα όνειρά σας.
Μπορείτε να προσπαθήσετε να είστε σαν κι αυτά, αλλά μη ζητάτε να τα κάνετε σαν κι εσάς.
Γιατί η ζωή δεν πάει προς τα πίσω, ούτε καθυστερεί με το χθες.
Είστε το τόξο απ’ όπου τα παιδιά σας, σαν ζωντανά βέλη, εκτοξεύονται προς τα εμπρός…
Από Χαλίλ Γκιπράν
αγκαλιά της, είπε,
Μίλησέ μας για τα Παιδιά.
Και αυτός είπε:
Δεν είναι δικά σας τα παιδιά.
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τον εαυτό της.
Έρχονται μέσα από σας, αλλά όχι από σας
Και παρόλο που είναι μαζί σας, δε σας ανήκουν.
Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας
Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, αλλά όχι την ψυχή τους
Γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο που σεις δεν μπορείτε να επισκεφθείτε, ούτε και στα όνειρά σας.
Μπορείτε να προσπαθήσετε να είστε σαν κι αυτά, αλλά μη ζητάτε να τα κάνετε σαν κι εσάς.
Γιατί η ζωή δεν πάει προς τα πίσω, ούτε καθυστερεί με το χθες.
Είστε το τόξο απ’ όπου τα παιδιά σας, σαν ζωντανά βέλη, εκτοξεύονται προς τα εμπρός…
Από Χαλίλ Γκιπράν
Στης αγάπης τον τόπο δεν χωρά η απόσταση
Ερχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα!
Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο, με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περισσία.
Έρχεται η ώρα που δεν θα σε παίρνω από πίσω σα σκύλος, που δεν θα σε κατασκοπεύω με τη σκέψη, που δε θα σε πολιορκώ με υποθέσεις, που δε θα στήνω αγανακτισμένους διαλόγους στο μυαλό μου μαζί σου τις νύχτες, που δεν θα αγωνιώ για την εντύπωση που σου δίνω.
Θα σ’ αγαπώ τόσο που δεν θα σε απαιτώ δικιά μου. Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ από το καλά σου. Η καταπληγιασμένη μου φιλαυτία άρχισε να ζαρώνει και να σκύβει κι εγώ αρχίζω να βλέπω εσένα πίσω της και να μπορώ να σε αγαπήσω.
Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια. Υπάρχω μόνο και σ’ αγαπώ κι αυτό το “σ’ αγαπώ” που δεν έχει ανάγκη καμία, ούτε καν για ανταπόδωση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο, θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες να τ’ ακούς. Φτάνει να το θές.
Τα γράμματα που σου γράφω τα κόβω εδώ. Με περιορίζουν, με μεθούν, γεμίζω παραισθήσεις κι απ’ την αυτοσυγκίνηση τραβάω λάθος δρόμους. Όλο για τον εαυτό μου καταλήγω να μιλώ και να χαϊδολογιέμαι.
Να υπάρχω μονάχα, να σ’ αγαπώ μονάχα και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω. Ούτε την παρουσία μου να μη χρειάζεται να δηλώνω πια.
Σ’ αγαπώ τόσο που το ξεχνώ, όπως ξεχνάμε τα αυτονόητα και τα φυσικά. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε κρίνω και εντελλώς σε αποδέχομαι. Γλίτωσα από το μαρτύριο να προσπαθώ συνεχώς να σε διορθώνω.
Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε θέλω. Γιατί δεν θες παρά ότι σου λείπει κι εσύ πια δεν μου λείπεις αφού στης αγάπης τον τόπο δεν χωρά η απόσταση. Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι.
Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ’ αγάπησα κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους.
Εσύ καλή μου, μου δίδαξες την καταστροφή του να σ’ αγαπώ λίγο. Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός, να σε απαιτεί, να σε διεκδικεί. η παρενέργεια του εγωϊστικού έρωτα είναι μια: γενική δηλητηρίαση που την αγάπη την αλλοιώνει σε μίσος.
Μ. Βαμβουνάκη -Η μοναξιά είναι από χώμα
Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο, με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περισσία.
Έρχεται η ώρα που δεν θα σε παίρνω από πίσω σα σκύλος, που δεν θα σε κατασκοπεύω με τη σκέψη, που δε θα σε πολιορκώ με υποθέσεις, που δε θα στήνω αγανακτισμένους διαλόγους στο μυαλό μου μαζί σου τις νύχτες, που δεν θα αγωνιώ για την εντύπωση που σου δίνω.
Θα σ’ αγαπώ τόσο που δεν θα σε απαιτώ δικιά μου. Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ από το καλά σου. Η καταπληγιασμένη μου φιλαυτία άρχισε να ζαρώνει και να σκύβει κι εγώ αρχίζω να βλέπω εσένα πίσω της και να μπορώ να σε αγαπήσω.
Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια. Υπάρχω μόνο και σ’ αγαπώ κι αυτό το “σ’ αγαπώ” που δεν έχει ανάγκη καμία, ούτε καν για ανταπόδωση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο, θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες να τ’ ακούς. Φτάνει να το θές.
Τα γράμματα που σου γράφω τα κόβω εδώ. Με περιορίζουν, με μεθούν, γεμίζω παραισθήσεις κι απ’ την αυτοσυγκίνηση τραβάω λάθος δρόμους. Όλο για τον εαυτό μου καταλήγω να μιλώ και να χαϊδολογιέμαι.
Να υπάρχω μονάχα, να σ’ αγαπώ μονάχα και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω. Ούτε την παρουσία μου να μη χρειάζεται να δηλώνω πια.
Σ’ αγαπώ τόσο που το ξεχνώ, όπως ξεχνάμε τα αυτονόητα και τα φυσικά. Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε κρίνω και εντελλώς σε αποδέχομαι. Γλίτωσα από το μαρτύριο να προσπαθώ συνεχώς να σε διορθώνω.
Σ’ αγαπώ τόσο που δεν σε θέλω. Γιατί δεν θες παρά ότι σου λείπει κι εσύ πια δεν μου λείπεις αφού στης αγάπης τον τόπο δεν χωρά η απόσταση. Σ’ αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι.
Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ’ αγάπησα κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους.
Εσύ καλή μου, μου δίδαξες την καταστροφή του να σ’ αγαπώ λίγο. Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός, να σε απαιτεί, να σε διεκδικεί. η παρενέργεια του εγωϊστικού έρωτα είναι μια: γενική δηλητηρίαση που την αγάπη την αλλοιώνει σε μίσος.
Μ. Βαμβουνάκη -Η μοναξιά είναι από χώμα
Subscribe to:
Posts (Atom)
Posts
